ขอพื้นที่เล็กเพื่อโอกาสในชีวิตของผม

ครอบครัว

สุราษฎร์ธานี

0 THB / 70,000 THB

ระดมทุนจาก 0 คน ใน 10 วัน

ร่วมบริจาค

สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2569

โดย Potsawat Tulapipark

เรื่องราว

1 อาทิตย์ที่แล้ว

อัพเดทเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2569

6 วันที่แล้ว

When Everything Is Taken Away

I am just a human being.

I never wanted to harm anyone.

I never wished suffering upon others.

Yet here I am—standing in the ruins of what used to be my home.

My house, my neighbors’ homes, my memories—destroyed by war.

Explosions, bullets, fear.

In a single moment, everything was turned into dust.

Now we live in an evacuation center.

No home.

No belongings.

No sense of certainty about tomorrow.

Sometimes I ask myself:

Why me?

Why my village?

Why innocent people who only wanted to live in peace?

I wonder if I am being punished.

If in a past life I committed sins so great that I must suffer now.

If God is teaching me a cruel lesson through loss and pain.

But I am not a soldier.

I am not a criminal.

I am just a person who wanted a simple life.

It feels like the world has forgotten us.

Like our tears are too small to matter.

Like our suffering is invisible.

Yet even in this darkness, I am still breathing.

Still hoping.

Still human.

And even though everything seems lost,

I pray that one day

our pain will be seen,

our voices will be heard,

and our lives will be rebuilt

from the ashes of what was taken away.

อัพเดทเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2569

6 วันที่แล้ว

Help me Please!! ได้โปรดช่วยฉันด้วย

คัดลอกลิงค์

รายงานแคมเปญนี้

แชร์ทางอีเมล์

คัดลอกลิงค์

( คอมเมนท์นี้จะไม่ขึ้นบนหน้า Facebook ของคุณ )

0 การบริจาค

ร่วมบริจาค